Merk je ook dat iedereen op zoek is naar “anders”?

Ook ik heb de laatste tijd gebruikt om te bezien of het “anders” moet. Om ons heen horen we steeds “dat het oude niet meer werkt”, maar het blijkt dat “het nieuwe, het andere”  zich nog niet helemaal ontvouwen heeft.

Daarom ben ik op zoek gegaan. Op zoek gegaan naar hoe ik mijn kennis, kunde en passie in kan zetten om een bijdrage te leveren aan de toekomst die zich aan “het ontvouwen” is. Om een bijdrage te leveren aan “het anders” in ons werkveld.

Dat heb ik vormgegeven in 4 producten. 4  producten waarvan ik denk dat deze van toegevoegde waarde zijn voor organisaties die ambities hebben.
Graag hoor ik van je  wat je er van vindt en natuurlijk hoor ik graag of je denkt dat ik met 1 of meerdere van mijn producten voor  jou persoonlijk of voor jouw organisatie iets kan betekenen.

Herken je dit?

Dat organisaties in staat moeten zijn te leren en te veranderen, staat buiten kijf. Veel organisaties functioneren in een turbulente omgeving waarin ze alleen kunnen overleven als ze voortdurend leren en veranderen. 

Daarbij komt dat alles exponentieel snel verandert. Er was een tijd dat een product of dienst jaren mee ging. Tegenwoordig is de snelheid van een nieuwe wet, een veranderende klantvraag, een concurrent met een verbetert product, aan de orde van de dag.

Er is geen vertrouwen meer in de politiek en in het gezag. Daarbij zijn er exponentieel snelle ontwikkelingen in de techniek en de inzet van social media. Het moet allemaal lean en mean. Organisaties proberen zich aan te passen, maar de ontwikkelingen gaan snel. Is het nog wel bij te houden?

Wat we wel weten is dat als we elkaars vertrouwen en creativiteit, tegenwoordig in het 3.0 tijdperk als co-creatie aangeduid, nodig hebben. De organisatiegrenzen vervagen en de lerende organisatie heeft de toekomst. Meer ruimte voor vernieuwingstalent en maatschappelijk aanpassingsvermogen. Steeds meer vraaggestuurd en minder aanbodgericht werken.

In antwoord op het mislukken van veel veranderingen is een nieuwe generatie veranderstrategieën ontstaan. Een aantal hiervan valt onder de noemer lerend veranderen. Deze strategieën hebben met elkaar gemeen dat veranderen wordt gezien als leerproces van de betrokkenen. Veranderingen worden daarom ingericht en ondersteund als leerproces.

Uitgangspunten van lerend veranderen zijn bijvoorbeeld:

1. -  Het doel van de verandering is in grote lijnen bekend, maar de koers moet gezocht worden.
2. -  Er bestaan meer perspectieven op problemen en op oplossingen.
3. -  Veranderprocessen moeten ruimte bieden voor spontaniteit en creativiteit.
4. -  Alle organisatieleden moeten bij de verandering worden betrokken en gelegenheid krijgen zich te ontwikkelen.
5. -  Medewerkers en managers moeten leren hoe ze oude routines kunnen loslaten. Vervolgens moeten ze
   leren hoe ze zelfstandig nieuwe routines kunnen opbouwen, zodat ze in de nieuwe context weer competent zijn.
6. -  Veranderen – en dus leren – is een gezamenlijk proces. Leren doe je met en van elkaar.
7. -  Leren wordt gezien als een heen en weer bewegen tussen denken en handelen. Actie en reflectie
   moeten elkaar dus afwisselen.
8. -  Veranderen en leren is een continu proces en onlosmakelijk onderdeel van werken.

De tao volgens Dirk

Ik noem mezelf taoïst. Niet omdat ik leef volgens de taoïstische regels. Dat is namelijk heel moeilijk. Ook niet omdat ik een goeroe, of een leermeester ben. Waarom dan wel?
Als het tegenzit in het leven ga je vaak op zoek. Op zoek naar antwoorden, zekerheden, naar de “waarom-vraag”. Toen bleek voor mij dat het Taoïsme de antwoorden had.
Dus ik ben me er steeds meer in gaan verdiepen. En nu merk ik dat ik me thuis voel bij het taoïsme. Daarom noem ik mezelf taoïst.

In zijn meest fundamentele vorm is taoïsme een manier van leven en werken die accepteert wat er gebeurt, het waardeert en er van leert.

Ik mediteer ( onregelmatig) sta met enige regelmaat onder een koude douche, eet en drink in de geest van tao. Ik heb tegenwoordig zelfs het kapsel van een taoïstische monnik. En probeer met enige regelmaat het lijf in beweging te zetten. Ook wel sporten genoemd.

Wat levert dit mij nu op?

Ik voel me er goed bij. Ik leer veel over mezelf. En volgens mij kan ik liever, begripvoller, geduldiger en rustiger zijn. Ik zeg hier bewust, kan zijn…. Want door alle inzichten die je opdoet, is het soms heel lastig om die taoïstische insteek vast te houden. Het is dus een continue proces van loslaten wat je dacht dat waar was, alle banden afgooien ( want anders ben je niet meer dan je verleden, terwijl het om het NU gaat. Je verleden maakt je ego, als je je verleden los kan laten heb je geen ego…) en stoppen met denken, je kennis kwijtraken en je intuïtie je laten leiden.

We zijn het met elkaar eens dat het anders moet in de wereld. Het lijkt er op dat mijn generatie nu weet hoe dat moet, dat anders doen. Overal kom ik ze tegen. De co-creatie, het nieuwe samenwerken, change, innovators, social media, hnw. Dat levert dan weer allerlei events op waar we horen hoe het moet, hoe het beter kan, hoe we samen tot een oplossing komen. In die omgeving merk ik dat de taoïst in mij wegduikt en mijn ego weer heel hard aan komt lopen. Ik wil dan schreeuwen, “wie zijn jullie dan dat je denkt dat je hier iets over mag zeggen. Waarom zit je niet boven op een berg  na te denken hoe je een goed mens wordt, ipv te geloven in je eigen woorden….” En voor dat je t weet ben ik zelf ook zo’n generatiegenoot die anderen probeert mee te nemen wat deze nieuwe tijd is en wat er voor nodig is om met elkaar die verandering te maken.

Waarom lukt het mij niet om ook dan die taoïst te blijven, te accepteren dat iedereen zijn / haar best doet. Waarom kan ik dat dan niet waarderen, en er iets van leren? Zou het kunnen zijn omdat ik de antwoorden ook niet heb, of als ik in het NU leef ik STRAKS geen geld meer voor de hypotheek heb? Misschien moet ik maar een #durftevragen-sessie van maken.  Hoe zorg ik er voor dat als er weer een goeroe op doemt, of er weer een goed bedoelde inspirerende bijeenkomst is, ik constructief mee doe, ipv hard weg rennen…..

(En dat in de periode dat alle open innovatie festivals van start gaan #iof )

dirk kaan

Wat ik allemaal niet ben: spreker, motivator, changemaker, ont-moeter, netwerker, co-creator, ondernemer, strateeg, coach, innovator.
Wat ik probeer te zijn: levenskunstenaar  en taoist in opleiding,  onderweg naar post human?

#iof #dtv tao, hnw ontwikkelingmetperspectief

introductie Ontwikkeling met Perspectief

Iedereen heeft het maar over een crisis. Welke crisis is dat nu eigenlijk?
Als ik de politici moet geloven dan gaat het om een economische crisis.
En waaruit blijkt dat het economische crisis is… we groeien niet meer!
Vroeger spaarden we, kregen we meer loon, steeds meer. Ons geld werd belegd, steeds meer.
En toen opeens bleek dat er een luchtbel was. Paniek en minder groei.

Volgens mij is dat helemaal geen crisis. We zijn groot geworden met het idee dat we moesten groeien. De vraag is of we dat nu nog steeds moeten willen.
Onze groei heeft ons nogal wat gekost. De natuurlijke hulpbronnen raken op door onze groei.

Dus mijn conclusie is. Er is geen crisis, we groeien alleen niet meer. Dat kan je erg vinden, maar je kan je ook afvragen of wij nog steeds moeten groeien. De aarde kan het in ieder geval niet meer aan. We moeten het dus anders gaan doen is de simpele conclusie. Er is sprake van een transitie. De oude manieren van werken, denken, leren, innoveren, werken steeds minder.
Dus geen crisis, nou ja… toch eentje dan. Er is sprake van een vertrouwenscrisis. We vertrouwen onze politici niet meer, onze medici, wetenschappers, de politie, onze leidinggevenden en wie weet wie nog meer, die we niet meer vertrouwen. Het vertrouwen is nog nooit zo laag geweest. Daarom zijn veel mensen boos. Zie daarvoor de video typografie

Wat mij nu interesseert is, ga je als bedrijf gewoon door? Doe je wat je altijd al deed. En lukt het dan om succesvol te zijn. Of pas je wat zaken aan, doe je wat dingen anders en werkt dat dan. Welke trends signaleer je en kan je daar op inspelen?

Ik kom graag met je in gesprek om te horen of jouw landschap aan het veranderen is, en ik hoor dan ook graag waar je dat aan merkt en hoe je er mee om gaat.

Er vinden grote bewegingen en veranderingen plaats op terreinen als economie, duurzaamheid, immigratie, zorg, onderwijs, maar ook aan vergrijzing en digitalisering van de samenleving. Daarbij lijkt het dat de zekerheden van het verleden nu niet meer gelden. Er is aantoonbaar minder vertrouwen, in de economie, in de politiek, in  de banken, de wetenschappers en ook in de leidinggevenden. Maar we worden wel geacht de economie draaiende te houden.
De maatschappij is constant in beweging!

Veranderingen die ook uw organisatie raken en vragen om nieuwe vaardigheden, nieuwe concepten en nieuw beleid.
Waar kunt u het merken dat uw omgeving verandert? Wij komen daarover graag met u in gesprek.

Wat is er volgens ons nodig?
- visie op de toekomst
- innovatiekracht
- denken in mogelijkheden
- lerende organisaties

Alle organisatie lijken voor de zelfde opgave te staan. Lean, mean, minder mensen, minder geld, meer kwaliteit, minder productgericht, meer vraaggericht, klantgericht. Goedkoper door minder m2 te gebruiken, thuis werken, HNW, anders werken, slimmer werken.

Vervolgens vraagt de top zich af; hoe doen we dat en hoe krijgen we de mensen mee…hoe houden we ze gemotiveerd, of soms, hoe krijgen we ze gemotiveerd. Het ene projectteam is nog niet gestart of het volgende rolt er achter aan. Het is goed om de medewerkers te betrekken en samen het pad uit te stippelen naar die plek op de horizon.

Strategische personeelsplannen, meerjarenbeleidsplannen, toekomstscenarios vliegen je om de oren. Harder werken, langer werken, vervagen van de grens tussen werk en prive. Ff doorpakken tot de klus geklaard is.
Je kunt het analyseren en onderzoeken waarom we staan waar we staan. Het is niet zo heel ingewikkeld zou Cruyff zeggen, maar “je gaat het pas zien als je het door hebt”. En als dat moment er niet is blijven we rennen op de wijze zoals die organisaties dat nu doen. De werkvormen worden dan wel interactiever, (toneel, muziek, spelen, cabaret, rollenspel, co-creatie, allerlei workshops) en de zitjes en de statafels hebben op sommige plekken ook hun intrede gedaan.

Maar waar zit nu die crux, waar zit nu de emergentie, de quantumsprong, dat fractaal? Welk knopje moet er ingedrukt worden dat het ook anders gaat?
Nu heb ik dat ik dat knopje ontdekt en nu wil iedereen dat knopje hebben. Het probleem is dat het knopje ergens in het bos ligt. Het bos Nooitgedacht. Ken je dat bos? Je kunt er komen door de routekaart van “Nooitgeweest” te gebruiken. Probleem van deze routekaart is weer dat er geen wegen en paden op staan alleen oriëntatiepunten, zoals het open stuifzand faalangst, de duinpan onderschatting en de berg overschatting, de weidegronden comfortzone,  en de rotspartij gespannen. Uiteindelijk kom je bij de gastvrije herberg Ik blijf altijd leren.

Het knopje is daar in de buurt. Het ligt niet bij minder mensen, minder m2, anders werken, maar bij  hoe haal ik meer uit mezelf, uit mijn collega’s uit mijn ambities, uit elkaar.

Een CEO die de manschappen toespreekt over bezuinigingen en  minder personeel en we gaan het doen zonder gedwongen ontslagen en dit zijn onze ambities heeft inderdaad de opgave om te zien hoe hij die manschappen gemotiveerd krijgt. Sterkte zou ik willen zeggen.

Maar die CEO die zegt kunnen jullie zeggen hoe ik meer uit mezelf kan halen en meer uit jullie kan halen. Volgens mij benutten wij elkaar nog onvoldoende. Onze winst zit in de rek in onszelf! Dat zijn mijn ambities, volgens mij hoeft die CEO geen zorg te hebben over de motivatie van zijn manschappen.

In onze maatschappij is het de tijd van zingeving. Dat betekent dat veel mensen druk zijn met de vragen: “wie ben ik, wat wil ik”. Op zich prima vragen, maar als je samen iets wilt bereiken, wilt leren en ontwikkelen dan geeft de vraag “waar hoor ik bij” een dimensie die nodig is om het knopje te vinden. Daarmee ook  niet “wie leidt ons”, maar “wat leidt ons”. Je kan het knopje namelijk niet alleen vinden.

Dat heb ik zelf weer mogen ervaren bij het Business Innovatie Lab van GEWOONAANDESLAG. Vast zitten in je eigen denkpatroon, andere willen helpen, soms vergeten dat je zelf ook hulp nodig hebt. Een ruimte, ongeveer 20 mensen, waarbij de meeste elkaar niet of nauwelijks kennen, levert iedereen in 2 uur energie, inspiratie en nieuwe inzichten op. Maar, voor mij nog belangrijker, mensen die elkaar meer gunnen dan 2 uur daarvoor en weten dat ze van elkaar hebben geleerd en dat in de toekomst ook zeker zullen blijven doen!

“….In principe zijn alle dingen mooi, goed en juist. Maar het zijn de mensen, die bepaalde dingen voor juist en onjuist houden….”

Je moet genoeg van mensen houden om ze te willen dienen

Goed, hier zijn we dan: op het punt waar je in je leven aanbeland bent, kom je ons tegen.  Wat zegt dit nu? Waarschijnlijk omdat je een behoefte hebt. En wij geloven dat wij daarin iets te bieden hebben. Wil je leren, innoveren en werken combineren? Daarvoor hebben wij IBal voor ontwikkeld. iBal is niet de nieuwste apple gadget, de opvolger van de iPhone en iPad, maar staat voor Ik Blijf Altijd Leren. Soms virtueel, dan een game, workshop, dan weer gewoon echt werk. leren, innoveren, professionaliseren.

We zijn in staat om verborgen mogelijkheden boven tafel te krijgen en mensen zo naar hun optimale prestaties te brengen. Dit gebeurt op basis van een helder ethisch kompas, onderbouwd met deugden als moed, wijsheid, rechtvaardigheid en gematigdheid. Er is sprake van een duidelijke ideologie, persoonlijke missie en innerlijke beschaving. Dus minder economische waarden en meer sociale en culturele waarden. www.proeftuinoverheid.nl

read more »